Normal_maassluis-2764465_960_720

Al bijna 25 jaar ben ik lid van de VZ&G/CBRB en Koninklijke BLN-Schuttevaer. Ik ben ervan overtuigd dat zij hun uiterste best doen om mijn belangen te behartigen. Maar…, de overheden zijn groot, ontoegankelijk, hun werkwijze ondoorgrondelijk. En onze problemen zijn ingewikkeld.

 

  • Het moedeloze gevoel van een zandschipper
  • Schip maakt plaats voor huizen aan de waterkant

Door Kees Broere

Het is voor een overheid ook onmogelijk het iedereen naar de zin te maken. Samenleven is geven en nemen. Mensen wonen graag in de stad en het liefst aan de waterkant. Maar dan niet met een schip voor de deur.
De schepen waar Rotterdam z’n bestaan en welvaart voor een groot deel aan heeft te danken, zijn op veel plaatsen niet meer welkom. Denk aan het Haringvliet, Boerengat, Rijnhaven, Parkhaven enzovoort.

Ook binnen de Parksluis wordt het momenteel volgebouwd met luxe appartementen. Daar komen waarschijnlijk mensen wonen met geld en dus met meer invloed en macht dan de gemiddelde zandschipper.

De Parksluis is gebouwd rond 1930. Volgens mij reed men toen nog met paard en wagen en af en toe een tram. En de meeste luxe-motorschepen voeren toen gewoon onder de bruggen door. Geen problemen dus. Maar sindsdien is het verkeer gigantisch toegenomen, terwijl de infrastructuur en de bruggen nog steeds hetzelfde zijn. Als we nu een brugopening nodig hebben, worden we vuil aangekeken (op een aantal toeristen na die ons juist fotograferen. En ik geef ze geen ongelijk, want binnen afzienbare tijd worden deze plaatjes uniek).

Goed bezig

Als wij een brug passeren, vraag ik mij weleens af of er onder de wachtenden voor de slagboom iemand is die zich realiseert dat er op dat moment zo’n 1200 ton zand voorbij vaart. Zand dat misschien is bedoeld voor de aanleg van de nieuwe ring in Rotterdam-Noord (groene boog). Een project om het fileprobleem aan te pakken.
Als wij door de stad varen (stationair) dan stoten wij minder CO2 uit dan één vrachtwagen, die steeds moet afremmen en optrekken. En we vervoeren de lading van 40 vrachtwagens.
Je zou toch zeggen: goed bezig schipper!

Ja ja… behalve als je op een schipper moet wachten achter een slagboom. Of als de schipper zijn schip parkeert om te rusten, of om weekend te houden. Dan krijgt de schipper een proces-verbaal. Als er geen borden staan, mag je er niet meren, zeggen ze. Er hebben nooit borden gestaan! En m’n opa lag ook al in de Coolhaven.

Hoe moeten wij just-in-time varen als we te maken hebben met spertijden en nergens mogen vastmaken om te wachten voor een brug of om te overnachten? Moeten we dan met z’n allen ‘s morgens tussen 6 en 7 uur naar binnen schutten? Of zullen we dat zand aan de Nessedijk gaan lossen, zodat alles per as dwars door de stad moet worden gereden?

Mooie stadjes

En zo zijn er tal van voorbeelden. Neem Goes, een mooi stadje aan het water. Wij losten daar vroeger vaak en graag. Ernaast was een kinderboerderij en je lag dichtbij het centrum. Je had er een asfaltcentrale, een betoncentrale, een zandhandel en drie betonfabrieken.
Nu: alleen huizen en recreatie. En als er een schipper uit Goes thuis wil liggen met kerst, dan zegt men doodleuk dat hij beter in de Sloehaven kan gaan liggen. Onlangs sprak ik een ambtenaar die zeer verbaasd was dat wij met ons gezin aan boord wonen. Hij wist niet dat je op zo’n boot kon slapen, laat staan wonen…

Maassluis dan, ook een mooi stadje aan het water. Heel veel mensen willen daar wonen, er wordt dus volop gebouwd. Maassluis heeft van oudsher een haven in de bebouwde kom. Ideaal zou je zeggen. De bouwmaterialen kunnen voor de deur worden afgeleverd. Maar het wordt ons vrijwel onmogelijk gemaakt. Het is een getijdehaven, we kunnen dus niet altijd naar binnen (te laag of te hoog water). Verder hebben wij te maken met bedieningstijden en spertijden. In de buitenhaven kunnen we nergens vastmaken. En als de metrolijn naar Hoek van Holland straks klaar is moet er elke 10 minuten een metro over de brug.

Naar de bakker

Maassluis is een ideale losplek voor de schippersvrouw. Daar kan zij even naar de bakker en de markt. Dat kan bijna nergens meer! Het is natuurlijk niet zo gek dat de meeste schippersvrouwen zijn afgehaakt. De schippersinternaten vrezen voor hun voortbestaan (massale leegloop) en de kleine schepen verdwijnen één voor één naar de oudijzerboer
De Door gunst verkregen, een oud IJsselaakje, is tegenwoordig op veel evenementen een attractie. Je kon met zo’n scheepje overal zand brengen en lossen met de mast en de giek. Geniaal. Wat een nostalgie.

Over 20 jaar word ik misschien nog eens gevraagd of ik met mijn oude scheepje Cornelis sr een vracht zand wil varen over de Delfshavense Schie. Waarschijnlijk tijdens één of ander evenement voor de nostalgie. Uiteraard met speciale ontheffing, want dieselmotoren zijn tegen die tijd uit den boze. En dan zullen er ongetwijfeld mensen zitten op het balkon of dakterras van hun luxe appartement langs de Coolhaven die bij zichzelf denken: ‘Wat ging dat vroeger toch mooi, met zo weinig energie zoveel zand van A naar B. Ze waren vroeger zo gek nog niet!’

Door: Schuttevaer